'Serieus leuk' - 'Verdovende stilte'
'Originele kopieën'
'Missend gevonden'
'Student leraar'?
'Vloeibaar gas'.
'Duidelijk verward'. - 'Levende dode'.
'Bijna precies'. - 'Originele imitatie'.
'Per ongeluk express'.
'Mega garnaal'.
Ook al zei hij geen woord...
voor de eerste keer sinds papa doodging, had ik het gevoel dat ik met iemand kon praten.
Er is niemand thuis.
Als je dat nog een keer doet maak ik je af.
Wat doe je? - Ga weg hier.
Wat doe je met die camera?
Waarom ben je gestopt met praten?
Ik heb uitgebreid onderzoek gedaan.
Het is medisch gezien onmogelijk om te stoppen met praten.
Tenzij je stembanden eruit zijn gehaald, of zijn doorgesneden.
Of een ziekte als keelkanker, of zoiets.
Of anders is het een hysterische reactie op één traumatische gebeurtenis...
waarin de persoon een psychologisch besluit maakt om niet te spreken...
omdat het spreken die gebeurtenis weer zal doen leven.
Ik vond gewoon dat je het moest weten.
Wacht. Ik kan hier niet overheen.
De brug is niet goed. Zo meteen zak ik er nog doorheen.
Ik kan vanaf hier niet lezen wat je aan het schrijven bent.
Hij schreef: 'Als je de brug oversteekt, zal ik je mijn verhaal vertellen. '
Wacht op mij. Ga niet te ver. Wacht op mij.
Hij schreef ook: 'Laten we een pauze nemen, dan gaan we praten. '
Dat kunnen we niet. We zijn nog maar net begonnen.
Wacht hier.
Ga niet weg.
Hallo?
Hoor je me?
Er is hier niemand.
Je had beloofd om niet weg te gaan.
Wat zegt hij?
Hij zegt: 'Ik heb in veel plaatsen gewoond, maar ik ben geboren in Duitsland.
Na de oorlog ben ik getrouwd, er was een kind...
maar ik was te bang om een vader te zijn.
Toen ik nog jong was, zat ik in een bomkelder met mijn ouders, een bom ging af...
en ze werden allebei gedood. - Is dat waarom je gestopt bent met praten?
Ik zal een frisdrankje voor je halen.
Is dat wanneer je stopte met praten?
Ja. Nee.
Ik vraag jou niet veel. Ik zou willen dat je mij ook niet veel vraagt.
Ik wil dat je vanaf nu met mij meegaat.
En hij haalde zijn schouders op, zoals papa deed. Ik vond dat prachtig.
Een maand lang, de zaterdagen en zondagen ging hij met mij mee.
En zagen we nog 37 "Black's".
Nee.
Je moet kijken wat je doet.
Cassidy Black woont niet in Glondale, ze woont in Woodhaven.
Hier, laat me je helpen.
Aurelia Black, woont in Whitestone. Baz Black, woont in Flashing.
B. Black, woont in Rosedale.
B.G. Black, woont in Sunnyside. Begrepen?
Morgen, kunnen we naar Amaro Black en zoon J.J gaan.
Waarom niet een dag vrij en film kijken?
Regel 7: niks staat de zoektocht in de weg.
Hallo, mijn naam is Oskar Schell, mijn vader...
De verkeerde kant op.
Geniet je ervan?
Weet je, ik zeg niks als je te traag loopt. Omdat je er niks aan kunt doen.
En ik zeg ook niks als je drie keer per uur naar de wc gaat, want ik weet dat je moet.
Maar je kan wel wat sneller eten.
Dat was James Black, Don Black, Amos Black.
Godfrey Black.
En drie Ben Blacks Zinloos.
Genoeg voor vandaag.
We zijn nog niet klaar.
Hé, jongens. Ik heb een vrouw en kinderen thuis waar ik heen moet.
Alsjeblieft, geef me nog heel even.
Oké.
Ben Black.
Godfrey Black.
Amos Black.
Hé, jongen. Je hebt een loper nodig.
Stop.
Dat kan ik niet.
Als ik je een vraag zou stellen, zou je mij dan de waarheid zeggen?
Zelfs, als het mij pijn zou doen.
Ja.
Denk je dat de sleutel op een slot past?
Ja.
Echt waar?
Ja.
Ik bedoel, echt waar?
Ja.
Denk je dat we het slot zullen vinden.
Nee.
Ik ben er ook niet zo zeker van.
Dus, misschien moeten we stoppen met zoeken?
Er is iets wat ik je moet laten zien.
Ik wist het niet zeker, dus zei ik niks. Maar ik voelde het de gehele tijd.
Zoals hij liep, de manier waarop hij zijn schouders ophaalde.
Zoals mijn oma niet over hem wilde vertellen.
Hij moet mijn opa wel zijn.
Mijn moeder is er niet.
Deze kant op.
Je kan op mijn bed zitten.
Ik heb deze uitgeprint van het internet.
Dit is hem waarschijnlijk, of het zou hem kunnen zijn
Hij is gekleed zoals hij was.
Toen ik hem uitvergroot, totdat de blokjes zo groot werden, dat het geen persoon meer leek...
soms zie ik dat hij een bril op heeft.
Of, ik denk dat ik dat zie.
Waarschijnlijk, zien de andere kinderen hun vader er ook in.
Dit is wat ik je wilde laten zien.
Op de ergste dag van mijn leven, liet mijn vader zes berichten achter op dit antwoordapparaat.
Niemand anders heeft ze ooit gehoord, behalve ik.
Je moeder?
Zij zeker niet.
Het eerste bericht was om 8:56 uur.
Ik was nog aan het wachten om school binnen te gaan.
Ik was met Minch aan het spelen, de tijd te verdrijven.
Ben je er? Hallo?
Ik probeerde het kantoor te bereiken, maar niemand nam op.
Luister, er is iets gebeurd...
ik ben in orde, ze vertellen ons te blijven waar we zijn.
Het tweede bericht kwam om 9:12 uur.
Toen zat ik al in de klas.
Ik ben het weer. Hallo?
Sorry, ik hoopte dat je thuis zou zijn.
Ik weet niet of je gehoord hebt, wat er gebeurd is? Ik wilde je laten weten...
dat ik in orde ben. Alles is in orde. We wachten nog op wat we moeten doen.
Het is behoorlijk chaotisch, de brandweer had er al moeten zijn, wat?
Het derde bericht kwam om 9:58 uur.
Een paar van ons liepen naar huis met Minch zijn moeder.
Die zei dat er iets aan de hand was, maar vertelde niet wat.
Ik stopte bij een groenteboer op de hoek van de 92e en Broadway.
Om een sapje te kopen.
Ik weet dat ik daar op dat tijdstip was, omdat ik het bonnetje had bewaard.
Daar stond de tijd op.
Hallo?
Nee.
Ik moet ze allemaal voor je afspelen.
Het vierde bericht kwam om 10:07.
Gezien dat de gemiddelde loopsnelheid van een kind van mijn leeftijd...
1,34 meter is per seconde.
En dat er negen minuten zat tussen die twee berichtjes.
Ik heb berekend, dat ik 725 meter heb gelopen.
Ik was op het punt van de United Church op Broadway.
Ik weet dat, omdat ik terug ben gegaan en het berekend heb.
Ik ben het, ik hoopte dat je thuis was...
ik wilde je heel graag spreken...
ik wilde je uitleggen, je uitleggen...
alsjeblieft, ik heb nog heel even nodig.
Ik kan de telefoon niet lang gebruiken, maar ik wilde je vertellen...
hoeveel ik van je hou.
Ik wilde je vertellen, hoeveel ik van je hou.
Wat? - Ik kan er niet goed naar luisteren.
Het vijfde bericht kwam om 10;17 uur.
Ik was met Stan de portier aan het praten, toen pa deze achterliet.
Ben je er?
Neem alsjeblieft op, als je er bent.
Nee. - Stop, genoeg.
Er is nog één bericht. Het zesde bericht.
10:27 uur.
Stop. Genoeg!
En geen zoektocht meer.
Hé, wacht eens even.
Wat ga je doen?
Alles zou beter moeten gaan, maar het wordt slechter.
Wie zegt dat het beter zou moeten gaan.
Dus, dat is het?
Wilde je helpen, maar ik doe je pijn.
Wil je gaan, ga maar. Ik wist altijd al dat je mijn opa was.
Maar als je denkt dat we je gaan missen als je nu weggaat...
maak je geen zorgen, want dat zullen we niet doen.
Eigenlijk, moet ik je bedanken.
Mijn vader was de beste vader in de wereld, omdat jij de aller-slechtste bent.
Mijn vader was de beste op universiteit.
Hij was aanvoerder van het baseball team en was mederedacteur bij de schoolkrant.
Toen hij afstudeerde, ging hij naar Rockford. Waar hij afstudeerde in Biochemie.
Hij kwam mijn moeder tegen in een boekenwinkel.
En hij vroeg haar ten huwelijk in Norwalk, Connecticut.
En elke zomer gingen we terug naar Toby Pad en hij vroeg haar opnieuw te trouwen.
De dag dat ik geboren was, heeft hij bladeren geperst, met waxpapier...
en ze hangen daar nog steeds, in het slaapkamer raam.
Hij wilde een wetenschapper worden, maar hij werd een juwelier.
Zodat hij geld voor onze familie kon verdienen.
Hij vond benzine lekker ruiken, hij haatte tomaten.
Hij praatte nooit tegen me alsof ik een kind was.
Dus om die reden zijn jouw laarzen zwaarder dan die van mij.
7181250423
Hallo?
Hallo, mijn naam is Oskar Schell. - Oskar? Dit is Abby Black.
Ben je daar? Hallo?
Ik ben het, Oskar Schell. - Oskar, je bent gegroeid.
Laten we gaan. - Waar gaan we heen?
Ik ga nooit met vreemden mee. - Dat is goed, maar we zijn niet echt vreemden.
Stap in.
Ik heb het je al eerder verteld toen je hier was maar ik wist helemaal niks over de sleutel.
Maar dat weet je wel. - Nou, mijn man...
ex-man...
vertelde over het ontroerend goed waar je het over had.
Dus ik denk dat je met hem moet praten. - En waar is die dan?
Op zijn werk. Ik breng je er nu heen.
Op zondagnacht? - In Japan is het maandagochtend.
Hij zei dat je wel naar boven mocht komen.
Op de 32e verdieping. - Ga je niet mee?
Ik wacht hier wel.
Veel succes.
Kom maar binnen.
Wat kan ik voor je betekenen? - Kende u mijn vader?
En wie is jouw vader? - Thomas Schell.
Ik denk het niet, ik ken geen Schell's - Hij is overleden op 11 september.
Dat spijt me. - Ik heb een envelop met uw naam erop gevonden...
en ik dacht dat het je vrouw was maar dat is nu jouw ex-vrouw...
maar ze wist niet waar ik het over had en er riep een man om me vanuit de kamer.
Wat weet je over mijn vader? - Wanneer was dit?
Drie maanden, 17 dagen acht uur...
zestien minuten, elf en nu twaalf seconden geleden.
En vanavond om 7:42:46 heb ik een krantenknipsel gevonden...
Mijn vader zei dat ik moest blijven zoeken en toen vond ik een nummer op de achterkant.
En dat was het nummer van Abby Black.
Dat was ik, bij het huis. Ik ging net verhuizen.
Dat weet ik.
Wat was er zo speciaal aan de envelop?
Mag ik dat zien?
Stond er iets op de envelop. - Er stond Black op.
Heb je het in een blauwe vaas gevonden?
Ik kan het niet geloven. Dit is echt ongelofelijk. Ik zoek deze sleutel...
al meer dan een jaar.
Ik zoek al maanden naar het slot. - Dan waren we naar elkaar opzoek.
Wat opent het? - Een kluis.
Wat heeft het met mijn vader te maken? - Met jouw vader?
Ik heb het in mijn vader z'n kast gevonden.
En omdat hij dood is kon ik hem niet vragen wat het betekende.
Dus ik ben zelf op onderzoek uitgegaan.
Mijn vader is ook overleden, een paar jaren geleden.
Hij kwam binnen voor een controle en hij...
Hoe dan ook...
Het eerste wat er wordt verteld is dat hij nog maar een paar maanden heeft.
Ik moest bedenken wat ik met zijn spullen ging doen, met zijn boeken, zijn meubels.
Wilde je ze niet houden? - Ik wilde helemaal niks houden.
Ik verkocht alles.
Mijn vader en ik waren niet echt close.
Hij gebruikte zijn laatste maanden om brieven te schrijven.
Neven, zakenpartners, mensen waar ik nog nooit van had gehoord.
Hij schreef over allerlei dingen die hij wilde doen maar die hij nooit heeft gedaan...
en alle dingen die hij heeft gedaan maar die hij niet wilde doen.
Hij deelde alle dingen die hij nooit met mij heeft gedeeld.
En alles wat ik over hem wilde weten...
Heb je een knuffel nodig? - Nee, het gaat wel goed.
Heeft hij jou geen brief geschreven? - Ja, maar ik was te bang om hem te openen.
Ik zou heel nieuwsgierig zijn. - Mijn vrouw zei dat ik normaal moest doen.
Kinderachtig. - Maar je was wel zijn kind.
Ik was bang dat het een soort bekentenis was. Maar ik hoopte op een verontschuldiging.
En dat hij van me hield.
Iets persoonlijks over ons. Maar dat was het niet.
Aan het einde van de brief schrijft hij...
"Er zit iets in de blauwe vaas dat ik aan jou wil geven...
op de bovenste plank in de slaapkamer. Ik denk dat je wel begrijpt waarom ik dit aan je geef. "
Maar ik heb de blauwe vaas verkocht. Sterker nog, ik heb het weg gegeven...
aan jouw vader, denk ik. Dus daarom probeer ik hem te vinden.
Dus je hebt mijn vader ontmoet? - Ik denk het wel.
Kun je hem nog herinneren?
Hij zei iets over een verjaardag.
Het is voor mijn vrouw... - 14 december.
En dat hij een verrassingsfeestje aan het regelen was voor jouw moeder...
en iets over een chic restaurant.
Zijn pak... - Zonder de sleutel kon ik niks beginnen.
Daarom moest je hem vinden.
Maar ik wist niet hoe. Ik wist niet eens hoe hij heette.
Ik ben een paar weken door mijn oude buurt gelopen, hopend dat ik hem zou treffen.
Ik had een briefje opgehangen waarop stond: "De man die de blauwe vaas heeft gekocht...
wil je alsjeblieft contact met me opnemen. "
Maar, dat was een week na... Je weet wel...
11 september. Iedereen hing briefjes op.
Je hoeft niet meer te zoeken.
Het spijt me. Ik weet dat je ergens naar opzoek was en dit is het niet.
Het geeft niet.
Laten we naar de bank gaan en als we weten wat het is, delen we het.
Heel aardig van u, maar bedankt.
Het komt wel goed met je.
Mag ik je iets vertellen wat ik nog nooit aan iemand heb verteld.
Natuurlijk.
Op die dag heeft de school gelokt ons naar huis gestuurd toen we er net waren.
Ik ben naar huis gelopen.
Mijn vriend had gezegd te bellen, dus ik heb het antwoordapparaat afgeluisterd.
Er waren allemaal berichten. - Van je vriend...
Van mijn vader. Hij was in het gebouw.
Maar er is iets wat ik nog nooit aan iemand heb verteld.
Aan niemand, nog nooit.
De telefoon ging over...
Ik kon hem niet opnemen. Ik kon het gewoon niet.
Hij ging maar over maar ik was helemaal verstijfd.
Ik wilde hem opnemen, maar ik kon het niet.
Het antwoordapparaat ging aan.
Hij bleef maar piepen.
En toen hoorde ik zijn stem.
Ben je daar?
Ben je daar...
Hij had me nodig maar ik kon hem niet opnemen. Ik was bang, ik kon het gewoon niet.
"Ben je daar?" Dat vroeg hij negen keer.
Dat weet ik omdat ik het geteld heb.
Waarom vroeg hij niet om iemand? Is iemand daar?
Hij bedoelde echt maar één persoon. Ik denk dat hij wist dat ik er was.
Misschien gaf hij mij de tijd om mezelf te vermannen.
Hij wachtte het langste tussen het derde en het vierde bericht, dat was 15 seconden.
Ik kon andere mensen horen huilen.
Ik hoorde helikopters.
Ik hoorde glas breken.
Toen werd de verbinding verbroken.
Kun je het mij vergeven? - Jou vergeven?
Voor wat? Omdat je niet durfde op te nemen?
Omdat ik het niemand durfde te vertellen.
Natuurlijk vergeef ik het jou.
Je wil niet geloven hoeveel beter ik me daardoor voel.
Ik hoop dat je vindt wat je zoekt.
Ik moet gaan.
Dank je wel.
Wat doet hij?
Het is al goed. Geef het maar aan mij.
Laat maar los.
Het is al goed, rustig maar.
Ik beloof dat ik snel beter wordt. Ik zal normaal worden.
Dat is het laatste wat ik zou willen. Je bent perfect.
Ik heb ontzettend mijn best gedaan. Ik zou niet weten hoe ik het beter moet doen.
Ik weet dat je dat hebt gedaan.
Dat weet je niet. - Dat weet ik wel.
Je weet het echt niet, mama. - Je vader zou erg trots op je zijn geweest.
Dat je nooit opgehouden bent met zoeken.
Denk je dat ik je ooit uit mijn ogen zou verliezen?
Denk je dat ik jou iets zal laten overkomen?
Ik heb altijd geweten waar je was.
Echt waar?
Toen Stan, de portier me vertelde over al de telefoonboeken voor een schoolproject.
Ik wist dat je ergens mee bezig was.
Hoe dan?
Dat project hoef je pas over een jaar of zeven te doen.
Dus ik ben in je kamer geweest en heb me proberen in te leven in jou.
Ik wilde begrijpen...
Hield je mij in de gaten?
Ik was op zoek naar jou.
Ik heb je betoverde spel gevonden met de zwarte lijst.
Ik zag je index systeem over de vijf wijken.
Mijn IZI. - Je IZI?
Inklapbare Zone Index.
Ik zag hoe je de laatste 4 cijfers van de telefoonnummers had gebruikt.
Dat vond ik heel slim van mezelf. - Dat was heel slim van je.
En toen heb ik mijn eigen kaart gemaakt.
En ik heb jouw gebieden erin geplaatst.
104. - 216 adressen.
472 mensen die Black heetten.
Ik heb een lijst gemaakt van alle mensen waar je dat weekend naar toe zou gaan.
Ik belde de mensen waar je al was geweest en ik ging naar de mensen waar je nog heen moest.
Heb je dat gedaan? Allemaal?
Sinds mijn man dood is gaat mijn zoon door de hele stad met een sleutel...
waarvan hij denkt dat het een aanwijzing is, dus hij is heel erg...
Heel erg bedankt.
Dus als hij komt, neemt hij deze kaart mee en...
Hector Black hield van knuffelen. - Hij heeft me 17 keer geknuffeld.
Ik wilde weggaan, maar hij bleef maar knuffelen.
En hij denkt dat het te maken heeft met...
de dood van zijn vader. - Dat is een zielig verhaal.
Ik vond Elaine Black leuk met haar luidruchtige kinderen.
Heb je een tekening gekregen. - Heel erg veel.
En als hij komt kunnen jullie hem misschien daar even op laten zitten.
En dan had je nog Leigh-Anne Black. - Ze schreeuwde dat ik weg moest gaan.
Ja, ook tegen mij. En misschien is het in verband met...
Alsjeblieft, ga weg.
Mona Black had een indrukwekkend verhaal.
Toen ik bij haar was barstte ze in huilen uit. Het komt wel goed met hem.
Hij heeft alleen maar een paar vragen.
Weet je zeker dat je dit wilt?
Het ging goed met haar toen ik daar was.
Ik wist hoelang het duurde voor jou om van Elaine Black...
naar Harlan Black te gaan.
Het spijt me van je vader.
Mama, het is die jongen.
Ik vind dat onze moeders op elkaar lijken, jij niet?
Dus je wist van de sleutel.
Ik wist dat je ging proberen om ergens achter te komen.
En ik moest je helpen.
Was je niet bang dat ik verkracht, neergestoken of vermoord ging worden?
Elk uur van de dag.
Ik kon pas adem halen wanneer de deur achter je dicht viel.
Ik ben thuis.
Ik dacht dat alleen papa zoals mij kon denken.
Er zijn vast heel veel die wel iets hebben verloren.
Net zoals wij.
Wat mis je aan hem?
Ik mis heel veel van hem.
Ik mis hoe hij het weer kon voorspellen door alleen maar het raam aan te raken.
Of dat hij het huis in kwam en schreeuwde: "Wat is iedereen aan het doen?"
Ik mis hoe hij zijn arm in de bonen van een koffiezetapparaat drukte...
omdat hij het gevoel daarvan lekker vond.
Daar werd ik altijd heel boos over omdat iedereen in de winkel naar hem keek.
Waren ze dat? - Dat weet ik niet.
Ik mis zijn stem.
Ik mis zijn stem die mij vertelde dat hij van me hield.
Ik ook.
Het geeft niet als je verliefd wordt op een ander. Als je dat zou willen.
Ik wordt nooit weer in één oog opslag verliefd.
Niemand is zoals hij.
Hij zei tegen me: "Ik hou heel erg van jouw moeder".
"Ze is zo'n goeie meid. "
Ik vertel je niet vaak genoeg hoeveel ik van je hou, of wel?
Ja, dat doe je wel.
Dat doe je wel.
De trap is kapot. - Jij gaat vroeg naar school.
We hebben geen school vandaag. Het is vandaag Presidenten dag.
Ik dacht dat dat in februari was? - Dat hebben ze veranderd.
Ik had iedereen een brief geschreven die ik had ontmoet.
Er stond in:
Beste meneer, of mevrouw.
Of Abby, of Hazelle, of Tommy, of Elaine.
Of iedereen die ik heb ontmoet die de achternaam Black hebben.
Je kan je me misschien herinneren. Mijn naam is Oskar Schell.
Ik ben bij u op bezoek geweest omdat u misschien kon helpen een slot te vinden...
waar de sleutel in past die mijn vader mij had achter gelaten.
De meesten van jullie waren heel erg behulpzaam en vriendelijk tegen me.
Daarvoor wil ik jullie bedanken.
En ik wil je bedanken voor het laten paardrijden.
En voor de tekening van mij met mijn sleutel.
Jullie willen misschien wel weten dat de sleutel niet voor mij bestemd was.
Hij was bestemd voor Mr William Black...
die hem misschien nog wel meer nodig had dan ik.
Ik was teleurgesteld, duidelijk.
Maar ik ben blij dat hij is waar hij hoort.
Ik ben zelfs blij met mijn teleurstelling. Want dat is beter dan niks.
Mijn vader vertelde me dat New York ooit nog een zesde wijk had, die weg gedreven was.
Ze hebben het geprobeerd te redden maar dat is ze niet gelukt.
En het komt nooit weer terug.
En hoe graag ik het ook zou willen...
mijn vader komt nooit meer terug.
Ik dacht dat ik het niet zonder hem kon. Maar nu weet ik dat ik dat wel kan.
Ik denk dat dat mijn vader heel erg trots had gemaakt.
En dat is alles wat ik wilde.
EXTREEM LUIDRUCHTIG EN HEEL ERG DICHTBIJ
OPGEDRAGEN AAN MENEER THOMAS SCHELL
Ik kreeg het adres van de huurder van oma.
Ook al wilde ik zeggen: "Jij egoïstische klootzak...
Maar ik deed het niet.
Ik vroeg hem om thuis te komen.
Gefeliciteerd Oskar.
Met ongelofelijke moed en de wijsheid van een oudere...
heb je verkennings expeditie nummer zes opgelost.
Je hebt het bestaan van de zesde wijk aangetoond en je eigen perfectie.
Waar ze ook zijn, de mensen van de zesde wijk vieren het.
En ik ook. Nu is het tijd om naar huis te gaan.
Vertaald door Simply ReleaseS Toppers Markow87, CoproManiac en Depositair
Synchronisatie: Oemoe